Bir haberin peşinde, bir ömürlük özlem bıraktılar

Van'da yaşanan depremin ardından Bayram Oteli'nin enkazı altında kalan gazeteciler Sebahattin Yılmaz ve Cem Emir, işte o unutulmayan isimlerden ikisi…

Gazetecilik, çoğu zaman dışarıdan bakıldığında bir kamera, bir mikrofon, bir fotoğraf makinesi ve birkaç satır haberden ibaret sanılır. Oysa bu mesleğin görünmeyen yüzünde uykusuz geceler, ailesinden uzak geçirilen günler, soğukta, yağmurda, çamurda verilen mücadeleler ve bazen de insanın hayatını ortaya koyduğu ağır sorumluluklar vardır.

Gazeteci, çoğu insanın uzak durduğu yere gider. Herkesin kaçtığı noktada o haberin peşine düşer. Bir felaket yaşandığında insanlar güvenli alanlara ulaşmaya çalışırken gazeteci, yaşananları dünyaya duyurabilmek için olay yerindedir. Çünkü onun görevi yalnızca gördüğünü aktarmak değil, yaşananlara tanıklık etmek ve toplumun haber alma hakkını yerine getirmektir.

Van, 23 Ekim'de yaşadığı büyük depremin yaralarını henüz sarmaya çalışırken 9 Kasım'da bir kez daha sarsıldı. Bu kez yine yüreğimizi yaktı. Bayram Oteli'nin enkazı altında kalanlar arasında iki gazeteci de vardı: Doğan Haber Ajansı'nın deneyimli muhabirlerinden Sebahattin Yılmaz ve Cem Emir.

Onlar, bir haberin peşinden Van'a gelmişti. Yaşanan felaketi, insanların acısını, kentin yaşadığı büyük yıkımı kamuoyuna aktarmak için görev başındaydılar. Ancak o gün, haberlerini tamamlayıp sevdiklerine dönemediler.

Van'ın 'Dayı'sı, mesleğin emektarı…

Sebahattin Yılmaz, Van'da gazetecilik yapanların yakından tanıdığı, meslekte yıllarını geride bırakmış, tecrübesiyle, duruşuyla ve insanlığıyla iz bırakmış bir isimdi.

Gazeteciler arasında kendisine 'Dayı' diye hitap edilmesi boşuna değildi. O, yalnızca haberin peşinden koşan bir muhabir değil, aynı zamanda mesleğin zorluklarını yaşamış, genç gazetecilere tecrübesiyle yol göstermiş, sözüne güvenilen, dostluğu kıymetli bir insandı.

Mesleğin mutfağından yetişmiş, sahayı bilen, olayların içinden gelen bir gazeteciydi. Onu tanıyanlar için Sebahattin Yılmaz, yalnızca bir meslektaş değil, aynı zamanda iyi bir dost, güvenilir bir arkadaş ve gazeteciliğin emektar yüzlerinden biriydi.

Cem Emir ise 23 Ekim depreminden sonra Van'a görevlendirmeyle gelen, yaşananları kamuoyuna aktarmak için görev yapan genç gazetecilerden biriydi. Belki Van'da geçirdiği zaman çok uzun değildi ama ardında bıraktığı acı ve hatırası yıllardır ilk günkü tazeliğini koruyor.

İki farklı hayat, iki farklı hikâye… Ancak onları aynı noktada buluşturan ortak bir gerçek vardı: Gazetecilik mesleğine duydukları bağlılık ve görev sorumluluğu.

Gazetecilik, sadece haber yazmak değildir!

Bugün gazetecilik mesleğini icra edenlerin yaşadığı zorlukları anlatmak için uzun uzun cümleler kurmaya gerek yok. Bir muhabirin bir haber için kaç saat beklediğini, kaç kilometre yol yaptığını, kaç kez ailesinin sofrasına yetişemediğini çoğu insan bilmez.

Bazen bir trafik kazasının ortasında, bazen bir yangının dumanında, bazen bir deprem enkazının başında, bazen de bir çatışmanın gölgesinde görev yaparlar.

Kimi zaman saatlerce soğukta bekler, kimi zaman günlerce uykusuz kalırlar. Bir haberin doğru, eksiksiz ve zamanında kamuoyuna ulaşması için kendi konforlarından, zamanlarından ve sevdiklerinden fedakârlık ederler.

Üstelik bütün bunları çoğu zaman sınırlı imkânlarla, ağır çalışma koşulları altında yaparlar. Haber yetiştirme telaşı, mesleki sorumluluk, ekonomik sıkıntılar ve sahadaki riskler gazeteciliğin ayrılmaz bir parçası hâline gelmiştir.

Ne yazık ki gazetecilerin emekleri çoğu zaman haberin kendisi kadar görünür değildir. Oysa bir haberin arkasında bazen saatlerce süren bir mücadele, büyük bir emek ve ağır bir sorumluluk bulunur.

Sebahattin Yılmaz ve Cem Emir'in hikâyesi de gazeteciliğin bu görünmeyen yüzünü bir kez daha hatırlatıyor.

Bazı isimler unutulmaz, bazı acılar eskimez…

Aradan yıllar geçse de Van'da o gün yaşananları hatırlayanların yüreğinde aynı sızı var. Bayram Oteli'nin enkazı, yalnızca bir yapının yıkıldığı yer olarak değil, iki gazetecinin yarım kalan hayatlarının ve tamamlanamayan hikâyelerinin hafızalara kazındığı bir acı olarak da hatırlanıyor.

Bugün geriye dönüp baktığımızda Sebahattin Yılmaz'ın tecrübeli duruşunu, 'Dayı' diye anılmasını, Cem Emir'in gençliğini ve meslek heyecanını hatırlıyoruz.

Onlar artık aramızda değiller. Ancak geride bıraktıkları mesleki emek, dostlukları ve hafızalara kazınan hatıraları yaşamaya devam ediyor.

Gazetecilik, bazen bir başkasının acısını anlatırken kendi acısını içine gömmektir. Bazen herkesin unuttuğu bir hikâyeyi yeniden gündeme taşımak, bazen de hiç tanımadığın insanların sesi olmaktır. Bu mesleğin en ağır bedeli ise bazen bir daha geri dönememektir.

Sebahattin Yılmaz ve Cem Emir, bir haberin peşinden giderken bu dünyadan ayrıldılar. Biz onları yalnızca görev başında hayatını kaybeden iki gazeteci olarak değil, mesleğine emek vermiş, insanlara ulaşmaya çalışmış, gazetecilik tarihimizin unutulmayacak isimleri olarak hatırlayacağız.

Van'ın hafızasında, gazetecilerin yüreğinde ve meslektaşlarının hatıralarında daima yaşayacaklar.

Sebahattin Yılmaz ve Cem Emir başta olmak üzere 23 Ekim ve 9 Kasım depremlerinde hayatını kaybeden tüm vatandaşlarımızın mekânı cennet olsun... 

Sizi unutmadık, unutmayacağız.

Gazetecilik mesleğine verdiğiniz emek, gösterdiğiniz cesaret ve geride bıraktığınız hatıralar önünde saygıyla eğiliyoruz.